Terk etmek...

Aslında söylendiğinde tekerleme gibi güzel bir sözcük olan terk etmenin anlamı, fiiliyata döküldüğünde ne kadar çirkinleşiyor..

Yine de hayatımız hep terk etmekle geçmiyor mu? Ya da terk edilmekle.. farkına bile varamıyoruz..

Bazen elimizde olmayan nedenlerden terk ediyor ya da ediliyoruz..

Bazen de güle oynaya.. zamanla bu terk edişler bizden hep bir şeyler alıp götürüyor..

İlk önce çocukluğumuzu terk ediyoruz.. bazen alıştığımız şehirleri.. okuduğumuz okulları.. anılarımızın olduğu sokakları..

Sonra zamanla büyüdükçe saflığımızı da terk ediyoruz.. yoksa saflığımız mı bizi terk ediyor.. Her ne hal ise işte.. ne fark eder ki.. bir taraf terk edince iki taraf da terk edilmiş oluyor değil mi?

Gençliğimizi… hele gençliğimizi terk ederken farkına bile varamıyoruz… yahu ne zaman başladı ne zaman terk edildik farkına bile varamadık demiyor muyuz?

Annemizi.. babamızı.. kardeşlerimizi.. teker teker terk ediyoruz… Evet tekrar ziyaret ediyoruz ama yanında veya içinde bulunduğumuz zaman gibi oluyor mu? Olmuyor elbette…

İçinde nasıl ve nerede sızladığını bulamadığın bir yanmayla… terk ettiğimiz her şeyi ne kadar da özlüyoruz.. geriye dönüp baktığımızda içimizde duygusal fırtınalar kopmuyor mu?

Bazen terk ettiklerimiz için ne kadar da mutluyuz derken karşımızda oturan mutsuzlukla göz göze geldiğimiz olmuyor mu?

İyi niyetlerimizi.. sevgililerimizi.. arkadaşlarımızı… alışkanlıklarımızı.. sağlığımızı…

Zamanı geldiğinde işimizi de terk ediyoruz…

Çocuklarımız kanat takıp uçtuklarında bizi terk ediyorlar…

Bir zamanlar dedelerimiz babannelerimiz, annanelerimiz vardı bizim de.. anıları daha dün gibi.. ama onları da yıllar önce terk etmişiz..

Kimi zaman öyle kırılıyoruz ki.. duygularımızı bile terk ediyoruz…

Yaşamımızı göçebe olarak sürdürüp duruyoruz…

Taa ki bir gün yaşadığımız hayatı da terk ederek gidişimize kadar… 

M.Erten-Ocak 2015, İstanbul